من از زماني
كه قلب خود را گم كرده است مي ترسم
من از تصور بيهودگي اينهمه دست
و از تجسم بيگانگي اينهمه صورت مي ترسم
من مثل دانش آموزي
كه درس هندسه اش را ديوانه وار دوست مي دارد تنها هستم...

هميشه خوابها
از ارتفاع ساده لوحي خود پرت مي شوند و مي ميرند
من شبدر چهار پري را مي بويم
كه روي گور مفاهيم كهنه روئيده ست

به نقطه ای خیره می شوم
دیگر تو را نمی بینم.
حتی رویایت هم روی شاخه ی خشکیده گل نمی دهد.
اشکهایم نمیگذارن

زیندرد خواب‌هايش را به حراج مي‌گذارد. مردي از فراسوي دنيا در دهنة بلندگو مي‌دمد: «همه‌چيز در كنترل ماست، خيالتان راحت.» و تو يك بار ديگر قضيه را براي خودت مرور مي‌كني. تو نه رابطة جنسي متعدد داري، نه معتادي و نه با آدم‌هاي بد نشست و برخاست مي‌كني. پس همه‌چيز روبه‌راه است، تو از ايدز دوري، بسيار دور.
زني فرياد مي‌زند، صدايش در ازدحام صداهاي ديگر دنيا به گوشت نمي‌رسد. زني ديگر دنيا را تمام مي‌كند و تو مي‌گويي حتماً كس ديگري به‌جايش متولد مي‌شود. جهان فراخ است براي همه. تو غرق مي‌شوي در چيپس و پفك و انواع يخچال‌فريزرها و نرم‌كننده‌ها و... همه‌چيز روبه‌راه است. خدا را شكر، دست‌هايمان را هم با مايع دستشويي مرغوبي مي‌شوييم. كسي مي‌گويد: «زندگي حتي در زمستان هم جريان دارد.»

...

واي، باران؛

باران؛

شيشه پنجره را باران شست .

از اهل دل من اما،

- چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

در عاشقی گریز نباشد ز سوز و ساز

ایستاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

انتظار مرا پايانی نيست.

قلب من جراحتش را تازه نگاه داشته است.

هرگز آيا شنيده‌ايد

نام كسی را كه هيچ

به گوش‌تان نخورده باشد؟

- كسی كه كسی او را نمی‌شناسد

مگر من شايد

كسی كه كسی او را نمی‌شناخت

مگر خودش شايد

كسی كه كسی او را نخواهد ‌شناخت

مگر شما شايد -

بلند شو مادر... بلند شو

بلند شو و به رسم دیرین و گذشته ات, آیینه را در برکه وجودت بیانداز که من تماشای خویش را در همه وجود تو هزار جانبه می خواهم...

مادرم بلند شو و به سان هر روز صبح ,با کنار زدن پرده ای گنجشک های کوهی را با آن پیک نیک صدایت به اتاق تاریکم دعوت کن تا صبح گاهان, غرق در شور و شادی شوم...

مادرم ای تک قصه گوی شبهای بی خوابیم, بلند شو که دیری است این دلم برای شنیدن قصه دختری که عاشق مادرش بود تنگ است, مادر بلند شو و برایم تعریف کن...

مادرم ای تنها تکیه گاه همه عمرم, بلند شو که این تن کم جانم, تاب بی تو بودن را ندارد, من بی تو می شکنم...

مادر بلند شو که می خواهم برایت بخوانم, آری می خواهم آواز بخوانم, همان سرودی که در کودکی برایت خواندم و تو گریه کردی

                          ای مادر عزیز که جان داده ای مرا.....

                         سهل است اگر که اکنون جان دهم برای تو....

تو کيستی، که من اينگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خيالت نمی برد خوابم

تو چيستی، که من از موج هر تبسم تو

بسان قايق، سرگشته ، روی گردابم !

تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپيد؟

تو را کدام خدا؟

تو را از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن، همره کدام نسيم؟

تو از کدام سبو؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه

چه کرد با دل من آن شيرين نگاه، آه!

مدام پيش نگاهی، مدام پيش نگاه!

کدام نشإه دويده است از تو در تن من؟

که ذره های وجودم تو را که می بينند

به رقص می آيند

سرود می خوانند!

چه آرزوی محالی است زيستن با تو

مرا همين بگذارند يک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شير بگير!

به من بگو که برو در دهان شير بمير!

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!

ستاره ها را از آسمان بيار به زير؟

تو را به هر چه تو گويی، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه

که صبر ، راه درازی به مرگ پيوسته ست!

تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه

تو دور دست اميدی و پای من خسته است

همه ی وجودم  تو مهر است و جان محروم

چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است

               ((فريدون مشيری))

اينجا کسی دلواپس ويرانی من نيست.
حالا که شبی هزار بار،
           ميان ظلمات خاموش اين چهار ديوار سنگی،
          روياهايم را به انتهای مبهم فردا پيوند ميزنم،
و روحم را...
          که ابديت مطلق زندگی ست،
                 لحظه لحظه، به فراموشی خواب ميسپارم.

و تو، ای رويای دور و دراز
       بگو کدام سمت محال آرزوی من ايستاده ای؟
        که تا اجابت دعای من،
               هزار خلسه بی بديل
                           راه باقی ست.
        بگو چقدر به نهايت پرواز مانده است؟
            که بالهايم را از قفس مسلول اين زندان بی عبور
                 به نشانه پريدن،
                 تکان بدهم،
                         که شايد شروع ساده ای باشد!

بگو با من بگو ای هراس بی دليل
   که تمام وحشت من، از خاموشی توست.

زنان خوب به آسمان ميروند

زنان بد به همه جا

 اوته ارهارت

مرا دید و نشناخت
این بود درد ...  

زن کوچک  تو چه خاموش است

تو می آیی ؛ زمانی که نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد ؛ هراسان.....

هر کجا؛ هر گوشه ای برق نگاهت را نمی پاید؛ مبادا  برنگاه دیگری افتد.

  دو چشم من ترا دیگر نمی خواند ؛ به شوقی دلکش و شیرینو تو هر چند بار دیگری در چشمهایت جستجو باشد،

  سراب آرزو باشد و لبهایت ؛ ؛ کتاب روشنی  از بهر عمری گفتگو باشد :

 و عطر صد هزاران بوسه شیرین دوباره روی آن لغزد ؛ محالست این که بتوانی بر آن چشمان خوابیده؛

 دوباره رنگ عشق و آرزو ریزی؛ نگاهت را به گرمی بر نگاه من بیاویزی؛ به لبهایم کلام شوق بنشانی.

 محالست این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا ؛ قلبی که افتادست از کوبش بلرزانی ؛ برنجانی؛

  محالست این که بتوانی مرا دیگر بگریانی؛

 تو می آیی یقین دارم ؛ ولی افسوس آن پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاکست ؛

 دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد ؛ به دیوار بلند پیکرت نمی پیچد ؛

 جدا از تکیه گاهش در پناه خاک می ماند و در آغوش سرد گور میپوسد و گیسوی سیاهش حلقه حلقه

 بر  سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش ؛ نرم می لغزد؛جدا از دستهای ................تو.

  دگر آن دستها هرگز برآن گیسو نمی لغزد ؛ پریشانش نمی سازد؛ دلی آنجا نمی بازد ؛ تو می آیی !!!

  یقین دارم تو با عشق ومحبت باز می آیی ؛ ولی افسوس...........

  آن گرما به جانم در نمی گیرد ؛ به جسم سرد وخاموشم دگر هستی نمی بخشد؛

  اگر صدها هزاران بوسه ازپا تا سرم ریزی ؛ دگر مستی نمی بخشد .

  یقین دارم که میآیی ؛ بیا ای آنکه نبض هستیم در دستهایت بود ؛ دل دیوانه ام افتاده لرزان  زیرپایت بود

 بیا ای آنکه رگهای تنم با خون گرم خود تماما معبری بودند تا نقش تو را همچون گل سرخی ؛  به  گلدان دل پاکیزه گرمم برویانند.

 یقین دارم که میآیی ؛ بیا؛ تا آخرین دم هم قدمهای تو بالای سرم باشد ؛ نگاهت غرق اشک پشیمانی بروی   پیکرم باشد؛

  دلت را جا گذاری شاید آنجا که سنگ بسترم باشد

آدم شبيه فکرش مي شود

آدم شبيه فکرش مي شود .آدم شبيه نيتش مي شود .زشتي و زيبايي فکر و نيت را مي شود حس کرد . اينطور است که از ديدن بعضي زيبا ها حس خوبي به آدم دست نمي دهد و بر عکس زشتي بعضي ها به هيچ وجه به چشم نمي آيد.